Na de storing van web-log.nl die toch wel erg lang duurde zijn al deze berichten plus de nieuwe te lezen op http://andrevdveer.blogspot.com/

We hopen dat iedereen hier evenveel aan heeft als hijzelf..

Matthijs

De oncologe was vanmorgen erg duidelijk. Chemo is geen optie meer. Dan zou het middel erger zijn dan de kwaal. Te ver is alles weg, aangevreten door de kanker. Het einde kan er anders uitzien dan je denkt. Hartstilstand, weigerende darmen, niet meer kunnen eten of een ander gebrek. Dat mijn schouders, benen en billen zo bottig zijn komt omdat de kanker de spieren opvreet. Vet niet, dat blijft hangen, dus vandaar dat buikje. Ze was echt heel duidelijk, betrokken, deskundig en doortastend. Direct na ons gesprek heeft ze contact gehad met onze huisarts en de professor die haar inzicht deelden. Ook in Rotterdam kreeg de prof van de oncologen eenzelfde reactie. Die deelde hij ook rechtstreeks met mij, per mail. Heel lief, want al om 8.32 u kreeg ik de eerste mail. Paul, de huisarts, zat voor het telefoontje van de oncoloog al bij mij. Nam ruim de tijd en gaf goede informatie.

Ook en vooral over de afloop en de mopgelijkheden om geen langdurige slopende pijnperiode te moeten doorstaan, uitzichtloos. Daarover zijn oncoloog, huisarts en wij het volledig eens. Dat hij uiteindelijk ook de thuiszorg voor een intake gesprek gaat bellen spreekt boekdelen.

En dan de bank, accountant, notaris, estate planner, ze waren er allemaal vandaag bij en hebben het prima geregeld. Er bleek weer van alles nodig te zijn. Na 4 jaar al weer.

Uit Spanje waren Peter en Irene op bezoek. Wat hebben we samen veel belefd en wat konden we samen nu weer delen.

Goed dat er zoveel mensen betrokken zijn. Jammer dat ik maar korte bezoeken aan kan. Jammer dat bijna iedereen hulp aanbiedt en dat aan onze hulpvraag overlaat. Dat is moeilijk. Maar Gerard rijdt woensdag met de Jeep achter de camper aan. Die wil een daad stellen.

Het stukje leven is nog steeds zeer de moeite waard. Het is wel erg kort nog.

De oncologe was vanmorgen erg duidelijk. Chemo is geen optie meer. Dan zou het middel erger zijn dan de kwaal. Te ver is alles weg, aangevreten door de kanker. Het einde kan er anders uitzien dan je denkt. Hartstilstand, weigerende darmen, niet meer kunnen eten of een ander gebrek. Dat mijn schouders, benen en billen zo bottig zijn komt omdat de kanker de spieren opvreet. Vet niet, dat blijft hangen, dus vandaar dat buikje. Ze was echt heel duidelijk, betrokken, deskundig en doortastend. Direct na ons gesprek heeft ze contact gehad met onze huisarts en de professor die haar inzicht deelden. Ook in Rotterdam kreeg de prof van de oncologen eenzelfde reactie. Die deelde hij ook rechtstreeks met mij, per mail. Heel lief, want al om 8.32 u kreeg ik de eerste mail. Paul, de huisarts, zat voor het telefoontje van de oncoloog al bij mij. Nam ruim de tijd en gaf goede informatie.

Ook en vooral over de afloop en de mopgelijkheden om geen langdurige slopende pijnperiode te moeten doorstaan, uitzichtloos. Daarover zijn oncoloog, huisarts en wij het volledig eens. Dat hij uiteindelijk ook de thuiszorg voor een intake gesprek gaat bellen spreekt boekdelen.

En dan de bank, accountant, notaris, estate planner, ze waren er allemaal vandaag bij en hebben het prima geregeld. Er bleek weer van alles nodig te zijn. Na 4 jaar al weer.

Uit Spanje waren Peter en Irene op bezoek. Wat hebben we samen veel belefd en wat konden we samen nu weer delen.

Goed dat er zoveel mensen betrokken zijn. Jammer dat ik maar korte bezoeken aan kan. Jammer dat bijna iedereen hulp aanbiedt en dat aan onze hulpvraag overlaat. Dat is moeilijk. Maar Gerard rijdt woensdag met de Jeep achter de camper aan. Die wil een daad stellen.

Het stukje leven is nog steeds zeer de moeite waard. Het is wel erg kort nog.

De oncologe was vanmorgen erg duidelijk. Chemo is geen optie meer. Dan zou het middel erger zijn dan de kwaal. Te ver is alles weg, aangevreten door de kanker. Het einde kan er anders uitzien dan je denkt. Hartstilstand, weigerende darmen, niet meer kunnen eten of een ander gebrek. Dat mijn schouders, benen en billen zo bottig zijn komt omdat de kanker de spieren opvreet. Vet niet, dat blijft hangen, dus vandaar dat buikje. Ze was echt heel duidelijk, betrokken, deskundig en doortastend. Direct na ons gesprek heeft ze contact gehad met onze huisarts en de professor die haar inzicht deelden. Ook in Rotterdam kreeg de prof van de oncologen eenzelfde reactie. Die deelde hij ook rechtstreeks met mij, per mail. Heel lief, want al om 8.32 u kreeg ik de eerste mail. Paul, de huisarts, zat voor het telefoontje van de oncoloog al bij mij. Nam ruim de tijd en gaf goede informatie.

Ook en vooral over de afloop en de mopgelijkheden om geen langdurige slopende pijnperiode te moeten doorstaan, uitzichtloos. Daarover zijn oncoloog, huisarts en wij het volledig eens. Dat hij uiteindelijk ook de thuiszorg voor een intake gesprek gaat bellen spreekt boekdelen.

En dan de bank, accountant, notaris, estate planner, ze waren er allemaal vandaag bij en hebben het prima geregeld. Er bleek weer van alles nodig te zijn. Na 4 jaar al weer.

Uit Spanje waren Peter en Irene op bezoek. Wat hebben we samen veel belefd en wat konden we samen nu weer delen.

Goed dat er zoveel mensen betrokken zijn. Jammer dat ik maar korte bezoeken aan kan. Jammer dat bijna iedereen hulp aanbiedt en dat aan onze hulpvraag overlaat. Dat is moeilijk. Maar Gerard rijdt woensdag met de Jeep achter de camper aan. Die wil een daad stellen.

Het stukje leven is nog steeds zeer de moeite waard. Het is wel erg kort nog.

De oncologe was vanmorgen erg duidelijk. Chemo is geen optie meer. Dan zou het middel erger zijn dan de kwaal. Te ver is alles weg, aangevreten door de kanker. Het einde kan er anders uitzien dan je denkt. Hartstilstand, weigerende darmen, niet meer kunnen eten of een ander gebrek. Dat mijn schouders, benen en billen zo bottig zijn komt omdat de kanker de spieren opvreet. Vet niet, dat blijft hangen, dus vandaar dat buikje. Ze was echt heel duidelijk, betrokken, deskundig en doortastend. Direct na ons gesprek heeft ze contact gehad met onze huisarts en de professor die haar inzicht deelden. Ook in Rotterdam kreeg de prof van de oncologen eenzelfde reactie. Die deelde hij ook rechtstreeks met mij, per mail. Heel lief, want al om 8.32 u kreeg ik de eerste mail. Paul, de huisarts, zat voor het telefoontje van de oncoloog al bij mij. Nam ruim de tijd en gaf goede informatie.

Ook en vooral over de afloop en de mopgelijkheden om geen langdurige slopende pijnperiode te moeten doorstaan, uitzichtloos. Daarover zijn oncoloog, huisarts en wij het volledig eens. Dat hij uiteindelijk ook de thuiszorg voor een intake gesprek gaat bellen spreekt boekdelen.

En dan de bank, accountant, notaris, estate planner, ze waren er allemaal vandaag bij en hebben het prima geregeld. Er bleek weer van alles nodig te zijn. Na 4 jaar al weer.

Uit Spanje waren Peter en Irene op bezoek. Wat hebben we samen veel belefd en wat konden we samen nu weer delen.

Goed dat er zoveel mensen betrokken zijn. Jammer dat ik maar korte bezoeken aan kan. Jammer dat bijna iedereen hulp aanbiedt en dat aan onze hulpvraag overlaat. Dat is moeilijk. Maar Gerard rijdt woensdag met de Jeep achter de camper aan. Die wil een daad stellen.

Het stukje leven is nog steeds zeer de moeite waard. Het is wel erg kort nog.

De laatste dagen ben ik vooral moe, heel moe. Te moe om de weblog bij te houden. En omdat ik enorm afval, zie je meer botten en heb ik bijna geen zitvlees meer. Dus het is moeilijk het behaaglijk te houden.

Woensdagavond waren mijn zussen met man en broer er. Het was mooi. Heel mooi. We waren dicht bij elkaar en misten onze oudste zus die in Amerika woont erg nu. Maar die nu al hierheen laten komen is wat te veel gevraagd. Ze staat klaar om te vertrekken.
 

Na de mislukte gastroscopie woensdag, is er een nieuwe afgesproken voor vrijdag, weer in Rotterdam en probeerden ze ook meteen een met echo begeleide punctie in de buik te doen. Dat laatste kwam niet tijdig rond, dus verschuift naar volgende week. Voor de gastroscopie moest ik 24 uur nuchter blijven, althans alleen vloeibaar eten gebruiken en 12 uur nuchter.

De gastroscopie ging nu beter en men kon tot de dunne darm komen, verder is bij iedereen kennelijk onmogelijk. Maar, geen kankercellen te vinden. Stom eigenlijk dat ze dat voor de oncologen onhandig vinden. Fijn dat het nog niet aan de binnenkant zit. Maar nu moet ik dus zo spoedig mogelijk die punctie krijgen. De professor belde vrijdagmiddag nog en was in de veronderstelling dat we dat ook alleen in den Bosch willen. Dat misverstand is uit de wereld en maandagmorgen is de eerstkomende afspraak met de oncoloog in den Bosch. Die zal nog weinig kunnen doen.

Vandaag veel emotie omdat Jorinde met Roosje de camper leeg ging halen. Die brengen we woensdag weg naar de dealer in Borculo. Goede verkoopafspraken gemaakt. Jan, mijn vriend van de busclub rijdt de camper, ik ben bijrijder, Jorinde rijdt er achteraan met de retourauto, tenzij een ander zich nog voor die tijd aandient als auto chauffeur.

Donderdag waren de twee andere bestuursleden van de busclub op de lunch. Ik heb ze veel meegegeven, eigenlijk alles en dat was ook emotie. Het was een geweldig dankbare klus, lijn 213.

Het eten gaat nu al moeilijk. De hoofdmaaltijd is verplaatst naar tussen de middag, omdat het domweg niet verteerd. Maar denken aan deze mannen maakt je sterk.
 

De laatste dagen ben ik vooral moe, heel moe. Te moe om de weblog bij te houden. En omdat ik enorm afval, zie je meer botten en heb ik bijna geen zitvlees meer. Dus het is moeilijk het behaaglijk te houden.

Woensdagavond waren mijn zussen met man en broer er. Het was mooi. Heel mooi. We waren dicht bij elkaar en misten onze oudste zus die in Amerika woont erg nu. Maar die nu al hierheen laten komen is wat te veel gevraagd. Ze staat klaar om te vertrekken.
 

Na de mislukte gastroscopie woensdag, is er een nieuwe afgesproken voor vrijdag, weer in Rotterdam en probeerden ze ook meteen een met echo begeleide punctie in de buik te doen. Dat laatste kwam niet tijdig rond, dus verschuift naar volgende week. Voor de gastroscopie moest ik 24 uur nuchter blijven, althans alleen vloeibaar eten gebruiken en 12 uur nuchter.

De gastroscopie ging nu beter en men kon tot de dunne darm komen, verder is bij iedereen kennelijk onmogelijk. Maar, geen kankercellen te vinden. Stom eigenlijk dat ze dat voor de oncologen onhandig vinden. Fijn dat het nog niet aan de binnenkant zit. Maar nu moet ik dus zo spoedig mogelijk die punctie krijgen. De professor belde vrijdagmiddag nog en was in de veronderstelling dat we dat ook alleen in den Bosch willen. Dat misverstand is uit de wereld en maandagmorgen is de eerstkomende afspraak met de oncoloog in den Bosch. Die zal nog weinig kunnen doen.

Vandaag veel emotie omdat Jorinde met Roosje de camper leeg ging halen. Die brengen we woensdag weg naar de dealer in Borculo. Goede verkoopafspraken gemaakt. Jan, mijn vriend van de busclub rijdt de camper, ik ben bijrijder, Jorinde rijdt er achteraan met de retourauto, tenzij een ander zich nog voor die tijd aandient als auto chauffeur.

Donderdag waren de twee andere bestuursleden van de busclub op de lunch. Ik heb ze veel meegegeven, eigenlijk alles en dat was ook emotie. Het was een geweldig dankbare klus, lijn 213.

Het eten gaat nu al moeilijk. De hoofdmaaltijd is verplaatst naar tussen de middag, omdat het domweg niet verteerd. Maar denken aan deze mannen maakt je sterk.
 

De gastroscopie gaf bovenin iets geks te zien. Verrassend. Maar nabij de maag zat een prop niet verteerd voedsel, onderin. Er kon geen biopte gemaakt worden, dus vrijdag opnieuw, maar dan na 24 uur geen vast voedsel. Ook wil de prof dan vocht uit de buik nemen en een biopte uit dat gebied na een echo. Hij gaat 1:1 samenwerken met oncologie den Bosch. We gaan het allemaal weer zien.

De gastroscopie gaf bovenin iets geks te zien. Verrassend. Maar nabij de maag zat een prop niet verteerd voedsel, onderin. Er kon geen biopte gemaakt worden, dus vrijdag opnieuw, maar dan na 24 uur geen vast voedsel. Ook wil de prof dan vocht uit de buik nemen en een biopte uit dat gebied na een echo. Hij gaat 1:1 samenwerken met oncologie den Bosch. We gaan het allemaal weer zien.

Nu kijk ik moe terug op 2 drukke dagen en evenveel zware nachten. Maar wat de dagen betreft zeer voldaan. De nachten werden gekenmerkt door opkomend maagzuur en overgeven. De eerste al vroeg in de nacht, de laatste nacht pas om half zes. Maar je staat geradbraakt op en emotie kost ook al zoveel energie. Na zo’n bijzondere zondag moet je weer even wennen aan een dag zonder al je kinderen en kleinkinderen. Maar op de maandagmorgen kwam Pien, mijn buurmeisje en voorzitter van de VvE, een zonnetje waar het goed mee besturen was en die de ouwe Muppets goed in bedwang weet te houden. Onze vergadercultuur voor het bestuur was heel bijzonder. Jorinde zorgde voor het eten en de twee dames schoven aan en genoten van de dis terwijl we stapels werk doornamen. Moeilijk om haar alle dossiers mee te geven. Dat is een soort amputatie. Vluchten, alleen achterlaten. Maar wel verzorgd want de klussen lijken geklaard. En vrienden blijven we.

Ze werd afgelost door Han Erkens, de voorzitter van onze vriendenclub waar ik de jongste ben en nu als eerste dreigt om te vallen. En dat terwijl we klaagden over al die oude leden die omvielen waardoor het ledental wel erg terugliep. Straks doen de tachtig plussers als laatste het licht uit. Maar ik laat ze verzorgd achter met een lange lijst moglijke kandidaten uit mijn data base. Han vroeg door om vanavond bij de maandelijkse bijeenkomst een goed verslag te kunnen doen. De bloemen zijn geweldig en fleuren de kamer. ’s Avonds Gerard en Miek Derks. Heerlijk om goede vrienden om je heen te hebben en veel te delen. Handig dat Miek een medisch verleden heeft want er kwamen medische berichten los van onze goede vriendin de medisch specialist in den Bosch. Ze had zich wel zeer grondig van haar taak gekweten en alles goed op een rij gezet. Inderdaad is biopten nemen voor de chemo begint een must. En verder kan het vocht uit de buik ook in den Bosch afgetapt worden en de chemo snel beginnen. Maandag al een afspraak. Ze had er een hele klus aan. Ik voelde me een stuk rustiger.

Dinsdag was de Franse dag. Eerst mijn buurman Leon, net terug van zijn huis in Frankrijk. Als oud docent/directie lid van HBO Utrecht gaf hij zeer waardevolle tips voor Roosje in Amsterdam. Heerlijk met hem te discussieren en goed dat hij aanbiedt mij naar Rotterdam te willen rijden.

Jacqueline Keser uit Parijs is deze week in Nederland en kwam lunchen. Veel te bespreken en veel herkenning van het jaar dat ze onderdeel uitmaakte van ons gezin. Haar kinderen waren op een speelweek in St Michielsgestel, waar ze als Franstaligen toch prima hun weg vinden en met anderen samen spelen. Wat een sterk mens. Toen rolden zus Monique en haar Bart binnen om iets op te halen. Dus toen werd het een kamerbreedde discussie waar ik geen deel meer van uitmaakte. Doodop.
Mijn Nijmeegse therapeut Hein belde, ontdaan, aangeslagen en teleurgesteld. Hij sprak de goede woorden en bood hulp. We hadden veel samen. Hij deed goed werk.

Antoon Becker kwam spontaan langs en zo gaan wij met elkaar om. Met een Grand Cru onder de arm en veel warmte deelden we mooie momenten van de Buurtbus en de kinderen. Tja, leeftijdgenoten denken nu weer even sterk na over hoe snel te stoppen met werken.

Toen wij naar buiten liepen om even een straatje rond te gaan ontdekten we een Frans nummerbord en daar waren Henk en Annemieke al. 11 uur sturen om even op ziekenbezoek te komen. En overmorgen weer 11 uur terug. Maar we hebben ook nogal iets samen. Heerlijk met elkaar kunnen praten en delen. Maar al met al, kei kapot nu. Dat moet ik toch anders gaan doen. Morgen naar Rotterdam en morgenavond mijn zussen met man en mijn broer. Ook veel emotie.